Ik werk. Een beetje, naast de studie. Niet meer bij de broodjeszaak – daar wilden ze mij niet meer toen ik terug kwam uit Finland: “Te oud!”. Ook geen vroege ochtenden meer dus. Nee, nu heb ik een baantje in een ‘luxe warenhuis‘. En tot mijn grote verbazing vind ik het leuk ook. Leuke collega’s, gezellige werksfeer en je kan al een keertje lachen.
Meer werkverhalen volgen zeker!
En toen werd het stil. Omdat de sneeuw maar bleef liggen. Omdat ik niets meer wist te schrijven. Omdat ik überhaupt geen tijd om te schrijven toen de sneeuw uiteindelijk verdween. Omdat…
Maar nu ben ik er weer. Omdat hier in Groningen geen sneeuw ligt. En misschien heb ik opnieuw dingen te vertellen…
… heeft deze Fin alvast niet meer in zijn linkerringvinger. Maar je kan er altijd het beste van maken natuurlijk…
Nog steeds sneeuw zat hier in Helsinki. Eigenlijk kan men daar alleen maar blij om zijn: eindelijk nog eens een “echte” winter. Het klimaat is dan toch nog niet helemaal naar de knoppen…
Maar in het dagdagelijkse leven begint het wel al eens tegen te steken. Na ruim drie maanden schuiven en glijden, verlangt iedereen hier nu wel stilaan naar de lente.
Ook al lijkt het nog niet echt zo, die komt er echt wel aan. En ik heb even terug gekeken: net een maand geleden pende ik hier een lichtjes euforische blog. Vandaag ben ik nog net even iets euforischer!
Aurinko nousee 07.11. Aurinko laskee 17.53. Päivän pituus: 10 h 42 min. (bron: http://www.weather.fi)
Finland is een overwegend Evangelisch-Luthers land. Dat is het al heel lang. Sinds de reformatie, toen het het nog een onderdeel van het Zweedse Rijk was. Maar Finland is ook een land dat tradities heel erg hoog in het vaandel draagt. Dus ook al wordt er niet meer gevast voor pasen, toch wordt vette dinsdag nog steeds gevierd.
Het traditionele eten is erwtensoep met als dessert laskiaispulla en dat werd die dag da ook geserveerd door alle unicafe’s.
Op de zondag ervoor gaan Finse families vaak met z’n allen sleeën. Studenten beoefenen deze topsport op vette dinsdag zelf. Topsport is het zeker; niet geschikt voor watjes aangezien er nu eenmaal risico’s verbonden zijn aan het op-een-miniem-onbestuurbaar-sleetje-een-ijzige-helling afschuiven. Als één van de hoogtepunten in het studentenleven was het echter een niet te missen evenement waar wij, Erasmussers, dapper deel aan namen. En waar ik aan het begin van de middag nog dacht dat je of stomdronken of knettergek of gewoon Fins (en het liefst nog een combinatie van die 3) moest zijn om daar aan te beginnen, hield ik er na 4u schuifpret een enigszins andere mening aan over: het is gewoon verslavend! Geblutst, geschaafd, hier en daar ook gekneusd maar vooral tot op het bot bevroren, keken we terug op een zalige namiddag Fins studentenvertier.
Ik ben al een fan sinds de eerste keer dat ik hem zag: op de allereerste editie van Muurrock in 2002.
Ik kan nu ook niet wachten tot ik zijn laatste album kan aanschaffen… Wat ik er al van gehoord hebt, klinkt – letterlijk dan – als muziek in m’n oren.
Slechts 2 uurtjes met de ferry en spotgoedkoop. Dat maakt het een populaire bestemming bij de uitwisselingsstudenten in Helsinki. Afgelopen ben ik dan ook maar eens aan het hoppen gegaan. Met een aantal vrienden hebben we de oude stad verkend en een hapje gegeten bij grootmoeder (de moeite!). Het was barkoud, grijs en sneeuwig maar wel de moeite waard.
… ze in Finland grind (of zand) gebruiken als het ijzelt? Nou ja, ik wil niet weten hoe de vegetatie er gaat uit zien als men 4-5 maanden per jaar zout in de rondte zou strooien.
… je de aanwezigheid van sneeuw heel snel als iets vanzelfsprekend beschouwt. Pas als de wereld verandert in een ijspiste (omdat het een halve dag dooit en daarna weer vriest) en je keihard onderuit gaat, besef je dat weer. (Ik ben er nog steeds niet achter hoe Finnen wel overeind kunnen blijven… Het zit vast in de genen.)
… 14 februari in Finland “Vriendendag” is. (Middelbare school-)vrienden sturen massaal wenskaartjes naar elkaar.
… het morgen penkkarit is.
… het overmorgen zodus Vanhojen Tanssit is.
… ik door deze 2 laatste feiten, mijn AFS-jaar de komende dagen waarschijnlijk levendig ga herbeleven.
Aurinko nousee 08.33. Aurinko laskee 16.34. Päivän pituus: 8 h 0 min
Dat het niet zo heel erg koud is hier, zou natuurlijk ook een bemerking kunnen zijn. Maar het is me hier meer te doen om de päivän pituus: meer dan 8u licht! En dat in combinatie met een glinsterende sneeuwlaag (lees en interpreteer: spekgladde ondergrond) en zelfs wat “echte” zonneschijn… Een mens zou van minder euforisch worden in winters Finland!
Van consequent bloggen om de achterblijvers op de hoogte te houden, is hier nog niet veel sprake geweest. Ah, zelf sta ik er niet echt van te kijken en de mensen die mij goed kennen waarschijnlijk ook niet. De ene keer is het tijdgebrek, de andere keer ben ik volledig inspiratieloos. Eén enkele keer heb ik eens een briljant idee maar als ik me eenmaal thuis achter m’n laptop bevind, ben ik dat al lang weer kwijt. Ik heb steeds wel mijn excuus klaar.
Familie, vrienden en kennissen die willen weten hoe het mij vergaat in koud (zeer koud op dit ogenblik) en wit (in combinatie met het vorige, ook zeer spekglad) Finland, verwijs ik al lang door naar mijn fotosite, die ik gelukkig wel nog enigszins consequent update.
Maar onderstaande foto wilde ik hier wel eens posten. Omdat ik hem zelf zo leuk vind. Omdat er zoveel “Erasmus-plezier” van af straalt -geen enkele mentaal gezonde Fin haalt het immers in zijn hoofd om mét kledij in de sneeuw te gaan liggen. Omdat hij eigenlijk wel een beetje symbool staat voor de internationale vriendschappen die ik hier heb opgebouwd. Omdat hij mij doet beseffen hoe goed ik het hier heb en dat ik er elke dag met volle teugen moet van genieten. Daarom.
