Ik vond het vorig jaar wel interessant, zo met die Eyjafjallajökull die even bedacht om aswolken uit te spugen. Ik had zelf geen vliegreis gepland, dus ik kon wel zonder stress genieten van al dat natuurschoon dat toen zo ongeveer dagelijks te zien was in de kranten en op het nieuws.
Grimsvötn dacht waarschijnlijk: wat Eyjafjallajökull kan, kan ik ook. Iets minder grappig vind ik het nu. Mijn geplande vliegreis bevindt zich voorlopig nog ruim in de toekomst, maar het moet niet gekker meer worden met die IJslandse vulkanen…
De plaatjes zijn al even mooi dan vorig jaar trouwens. Dat dan weer wel.
Genegeerd, gedumpt, achtergelaten. De outkast van de groep omwille van haar fysieke groeiachterstand.
Liefdevol werd ze geadopteerd en ondertussen fleurt ze aardig op in haar nieuwe woonomgeving. Van droog struikje tot al aardig groen lavendelbosje.
Met trots stel ik jullie voor aan Valerie, mijn oogappel.
In de rest van Europa is het vandaag Dag van de Arbeid, maar ik moet straks (helaas) zelf aan de slag.
Om toch nog even alles uit deze zonnige zondag te halen, ben ik maar extra vroeg opgestaan en na een lekker rondje rennen is het nu even genieten blazen van een funky muziekje op ons balkon.
En dat terwijl de rest van de stad nog slapend aan het bekomen is van 48 uur excessief drankverbruik ter ere van de koningin.
Fijne zondag!
Ik heb vakantie. Even een weekje niks aan mijn hoofd. Om die vakantie zonder stress te laten beginnen zou ik nu eigenlijk druk moeten zijn met opruimen, afwassen en inpakken in plaats van blogstukjes schrijven en muziekjes luisteren…
Het wordt nog een heel gesjouw met mijn tas straks, want zes dagen weg is best wel lang en hoeveel lectuur moet je nu mee als je verder niks gepland hebt – met uitzondering van de 101 familiebezoekjes. Dus ik heb mee: pure ontspanning, werk (ja, helaas toch wat), studie, persoonlijke ontwikkeling en literatuur-die-je-toch-echt-wel-gelezen-moet-hebben. Moet lukken in de achtertuin-op-het-zuiden van pap; zeker in combinatie met onderstaande voorspelling…
Dag Groningen!
De weersverwachting voor Geraardsbergen de komende 5 dagen
Een ska-party zoals een ska-party hoort te zijn (lees: helemaal uit je dak gaan tijdens een optreden van een goeie band en volkomen nat van bier en zweet thuis komen).
Zon op je balkon op (je vrije) zondag.
Wijn en gezelligheid met leuke vrienden.
Twee verbrande knieën en een licht roodgekleurde neus.
Niet ouder dan vier of vijf zal ik geweest zijn, maar ik kan het mij nog steeds herinneren. Elke keer als mijn ouders ‘Graceland’ van Paul Simon draaiden, ging ik op de grond voor de platenspeler zitten en luisterde ik ademloos.
Mijn absolute favoriet was ‘Homeless’, een nummer van Ladysmith Black Mambazo dat grote bekendheid kreeg toen Paul Simon het ging zingen. En al die jaren later krijg ik nog steeds kippenvel als ik het nummer hoor.
Maandag was het Lily-dag. Want Lily was in Groningen en dat is wat waard. Een dag vernoemen naar haar bijvoorbeeld.
Wat je zoal doet op Lily-dag? Lunchen met vrienden op een leuk terras en genieten van het voorjaar. En shoppen (én slagen!) bij de H&M Men. Die veel leuker is dan de meisjes-H&M trouwens. En een ijsje eten in de Folkingestraat, om daarna uitgebreid mensen te kijken.
We zijn terug. Na lang weg geweest. En niet omdat we niets te vertellen hadden. Nee, dat was eigenlijk niet het probleem. Meer omdat we vergeten waren dat er ook nog een blog bestond ergens of omdat we geen internet hadden thuis en dat bloggen niet op ons prioriteitenlijstje stond in de UB (Universiteitsbibliotheek).
Maar nu zijn we er weer. En net zoals de vorige keer kan ik niet beloven dat we blijven. Maar misschien wel. Zolang de internetverbinding blijft en we wat te vertellen hebben.
Net terug, helaas nog zonder beeldmateriaal want ondergetekende was zo stom haar foto’s te wissen…
Denemarken was leuk! Denemarken met zijn beboste heuvels, kneuterige boerderijtjes. Met hoge duinen en de woeste zee. Met continue (tegen)wind (toch als je op de fiets zit!). Met zijn hippe en overgestylede jongeren in de steden. En met zijn onverstaanbare taal of zoals een reisgenootje het stelde: “Ik dacht dat Mads Mikkelsen een spraakgebrek had, maar ze praten hier allemaal zo.”
