Ik vond het vorig jaar wel interessant, zo met die Eyjafjallajökull die even bedacht om aswolken uit te spugen. Ik had zelf geen vliegreis gepland, dus ik kon wel zonder stress genieten van al dat natuurschoon dat toen zo ongeveer dagelijks te zien was in de kranten en op het nieuws.
Grimsvötn dacht waarschijnlijk: wat Eyjafjallajökull kan, kan ik ook. Iets minder grappig vind ik het nu. Mijn geplande vliegreis bevindt zich voorlopig nog ruim in de toekomst, maar het moet niet gekker meer worden met die IJslandse vulkanen…
De plaatjes zijn al even mooi dan vorig jaar trouwens. Dat dan weer wel.
Een ska-party zoals een ska-party hoort te zijn (lees: helemaal uit je dak gaan tijdens een optreden van een goeie band en volkomen nat van bier en zweet thuis komen).
Zon op je balkon op (je vrije) zondag.
Wijn en gezelligheid met leuke vrienden.
Twee verbrande knieën en een licht roodgekleurde neus.
Niet ouder dan vier of vijf zal ik geweest zijn, maar ik kan het mij nog steeds herinneren. Elke keer als mijn ouders ‘Graceland’ van Paul Simon draaiden, ging ik op de grond voor de platenspeler zitten en luisterde ik ademloos.
Mijn absolute favoriet was ‘Homeless’, een nummer van Ladysmith Black Mambazo dat grote bekendheid kreeg toen Paul Simon het ging zingen. En al die jaren later krijg ik nog steeds kippenvel als ik het nummer hoor.
En toen werd het stil. Omdat de sneeuw maar bleef liggen. Omdat ik niets meer wist te schrijven. Omdat ik überhaupt geen tijd om te schrijven toen de sneeuw uiteindelijk verdween. Omdat…
Maar nu ben ik er weer. Omdat hier in Groningen geen sneeuw ligt. En misschien heb ik opnieuw dingen te vertellen…
Voor de nieuwsgierigen onder de lezers: alvast een nieuw kopplaatje. Op het verslag is het nog even wachten… eerst alles in mijn hoofd ordenen, daarna komt het hier wel te staan.
Maar als jullie er nog aan twijfelden, kerst was in 3 woorden: ge-wel-dig!
UPDATE: dat verslag komt er vast niet meer. Het spijt me zeer. Een uitgebreid, chronologisch fotoverslag is hier wel terug te vinden.
Huisgenootje zou een pakketje krijgen van Sinterklaas. Omdat de papa van het huisgenootje het met de (pakjes)boot had opgestuurd in plaats van met het vliegtuig duurde het even, maar vandaag was het pakketje er echt. Huisgenootje hoopte op veel snoepgoed, het limietgewicht van de vliegtuigmaatschappij is immers al lang bereikt en bijbetalen is ook niet leuk.
Huisgenootje [houdt een pakje vast]: “En dit is vast ook geen snoep of chocolade. Daar is het veel te licht voor.”
Ik [snijdt fruit voor de fruitsla]: “Nou, dat kan best, is vast light chocolade.”
Huisgenootje [nu verbaasd]: “Oh, is dat dan echt lichter?”
nog 1 maand, 1 week en 1 dag en het is mijn laatste werkdag hier in Groningen
nog 1 maand, 1 week en 6 dagen en ik zit op het vliegtuig naar mijn volgende tijdelijke verblijfplaats: HELSINKI!!!
Tussen alle andere activiteiten door, moet ik nog enkele keren verhuizen: van hier in Groningen naar daar in Groningen (thanx H.), van Groningen naar België en dan naar Finland. Maar mij hoor je niet klagen horen . En verder nog meer goed nieuws vanuit Finland: ik heb een kamer in HKI…dus weer al een zorg minder.
. En verder nog meer goed nieuws vanuit Finland: ik heb een kamer in HKI…dus weer al een zorg minder.
